Η ΑΠΩΛΕΙΑ...

την παραμονή της πρωτοχρονιάς έχασα ένα πολύ αγαπημένο πρόσωπο...
ένα πρόσωπο που έκανε μεν το κύκλο της ζωής του αλλά άφησε πίσω του μόνο όμορφες αναμνήσεις σε όσους τον αγαπούσαν και τον ζούσαν...
είχα την τύχη και την ατυχία να μην γνωρίσω παππού και γιαγιά... τουλάχιστον όχι με τον τρόπο που ζουν όλα τα άλλα παιδιά.


και λέω τύχη, γιατί την κενή θέση αυτή την συμπλήρωσαν 2 άλλοι άνθρωποι... δυο άνθρωποι που η αγκαλιά τους ήταν πάντα ανοιχτή για μενα και τις αδερφές μου...

παραμονή πρωτοχρονιάς δέκα λεπτά πριν αλλάξει ο χρόνος ο παππους μας έφυγε...
οι αναμνήσεις όμως έμειναν...
ο παππους όπως είπε και κάποιος απο εμάς... ηταν ο παλιός ο χρόνος που έφυγε... και εφυγε ήσυχα και όμορφα... όμως παρόλαυτα θριαμβευτικά με πυροτεχνήματα και καράβια να σφυράνε!
όπως ακριβώς θα το ήθελε και εκείνος...

εκείνο το πρωινό τράβηξα αυτην την φωτογραφία....

Fuku

Κυνηγώντας το ηλιοβασίλεμα

χθες γυρίζοντας από ενα ζεστό καφέ με αγαπημένα πρόσωπα οδηγώντας προς το σπίτι το βλέμμα μου στράφηκε (ευτυχως όχι για πολύ) στην θάλασσα... και αντίκρυσα ένα από τα πιο όμορφα ηλιοβασιλέματα που έχω δει...

ίσως γιατί βρισκόμουν σε περίεργη συναισθηματική κατάσταση... ίσως γιατί έχω ξεχάσει την θέα ενός όμορφου ηλιοβασιλέματος... και τότε πέρασαν από το μυαλό μου χιλιάδες σκέψεις...


γενικά τον τελευταίο καιρό έχω αναλογιστεί πολλά.

πόσο τυχερή είμαι που έχω την υγεία μου και εγώ και η οικογένεια μου...
πως έχω στην ζωή μου λίγους αλλά αξιόλογους ανθρώπους που αγαπώ και με αγαπούν....
πως παρόλες τις δυσκολίες και τα προβλήματα τριγύρω μου καταφέρνω να επιβιώσω και να μην επιβαρύνω κανεναν...

μπορεί η ζωή μου να μην είναι τέλεια... όμως νιώθω αρκετά δυνατή να την κάνω τέλεια... και όσο με αποδυναμώνουν κάποιοι άνθρωποι και καταστάσεις άλλο τόσο μου δίνουν δύναμη άλλοι... και κοιτώντας τους σκέφτομαι πόσο τυχερή είμαι που μπορώ να ξεχωρίσω αυτό που αξίζει να παλέψω απαυτό που απλά δεν με οφελεί!

χθες γυρίζοντας από ενα ζεστό καφέ με αγαπημένα πρόσωπα οδηγώντας προς το σπίτι το βλέμμα μου στράφηκε στην θάλασσα... και το τοπίο ήταν τόσο ξεκάθαρο... τόσο όμορφα τακτοποιημένο... τόσο απλά υπέροχο...

Fuku

ΕΠΙΑΣΕ ΚΡΥΟ... ΚΑΙΡΟΣ ΓΙΑ ΔΥΟ

Έλα να ζεσταθούμε λιγάκι γιατί έπιασε κρύο...

abandoned

Potsdamer Platz

Γυρεύοντας λιμάνι

Γυρεύοντας λιμάνι... χάθηκα και εγώ...
σε μέρη όχι τόσο ασφαλή...
σε χώρους όχι τόσο οικείους....
σε τόπους μακρυνούς...
ταξιδεύοντας με το μυαλό, με την καρδιά... χάθηκα!

Ψάχνω να βρω την χαμένη "Ευτυχία".



Κοίταξα κάτω απο το κρεβάτι... πίσω απο τον καναπέ.... σε κείνο το ψηλό ντουλάπι που δεν φτάνω. Κοίταξα ακόμα και στο ξύλινο μπαούλο με τις χιλιάδες αναμνήσεις... στα σκονισμένα βιβλία από το σχολείο... ακόμα και μέσα σε κείνο το παλτό που δεν μου κάνει πια αλλά το κρατώ από νοσταλγία... Και πουθενά η Ευτυχία! άφαντη! λες και άνοιξε η γη και την κατάπιε... Άραγε μπορούν οι φάροι να φωτίσουν τον δρόμο για να την βρω?

Fuku

ΕΔΩ ΚΑΡΑΒΙΑ ΧΑΝΟΝΤΑΙ.... ΒΑΡΚΟΥΛΕΣ ΑΡΜΕΝΙΖΟΥΝ