χθες γυρίζοντας από ενα ζεστό καφέ με αγαπημένα πρόσωπα οδηγώντας προς το σπίτι το βλέμμα μου στράφηκε (ευτυχως όχι για πολύ) στην θάλασσα... και αντίκρυσα ένα από τα πιο όμορφα ηλιοβασιλέματα που έχω δει...
ίσως γιατί βρισκόμουν σε περίεργη συναισθηματική κατάσταση... ίσως γιατί έχω ξεχάσει την θέα ενός όμορφου ηλιοβασιλέματος... και τότε πέρασαν από το μυαλό μου χιλιάδες σκέψεις...
γενικά τον τελευταίο καιρό έχω αναλογιστεί πολλά.
πόσο τυχερή είμαι που έχω την υγεία μου και εγώ και η οικογένεια μου...
πως έχω στην ζωή μου λίγους αλλά αξιόλογους ανθρώπους που αγαπώ και με αγαπούν....
πως παρόλες τις δυσκολίες και τα προβλήματα τριγύρω μου καταφέρνω να επιβιώσω και να μην επιβαρύνω κανεναν...
μπορεί η ζωή μου να μην είναι τέλεια... όμως νιώθω αρκετά δυνατή να την κάνω τέλεια... και όσο με αποδυναμώνουν κάποιοι άνθρωποι και καταστάσεις άλλο τόσο μου δίνουν δύναμη άλλοι... και κοιτώντας τους σκέφτομαι πόσο τυχερή είμαι που μπορώ να ξεχωρίσω αυτό που αξίζει να παλέψω απαυτό που απλά δεν με οφελεί!
χθες γυρίζοντας από ενα ζεστό καφέ με αγαπημένα πρόσωπα οδηγώντας προς το σπίτι το βλέμμα μου στράφηκε στην θάλασσα... και το τοπίο ήταν τόσο ξεκάθαρο... τόσο όμορφα τακτοποιημένο... τόσο απλά υπέροχο...
Fuku
