Thursday, April 27, 2017

Η ευτυχία μου είμαι εγώ… όχι εσύ.




Η ευτυχία μου είμαι εγώ… όχι εσύ..
όχι μόνο γιατί εσύ μπορεί να είσαι περαστικός,
αλλά κι επειδή εσύ θέλεις να είμαι αυτό που δεν είμαι..

Δεν μπορώ να είμαι ευτυχισμένη όταν αλλάζω
μόνο και μόνο για να ικανοποιήσω τον εγωισμό σου!

Ούτε μπορώ να νιώσω ήρεμη όταν με κριτικάρεις που δεν σκέφτομαι σαν εσένα…
Ή που δε σε βλέπω όπως εσύ.

Με φωνάζεις επαναστάτρια.
Κι όμως κάθε φορά που απέρριψα τα πιστεύω σου, εσύ επαναστάτησες
ενάντια στα δικά μου.

Δε μπορώ να διαμορφώσω το μυαλό μου.
Ξέρω πως είναι δύσκολο να είσαι απλά εσύ..

Και δεν μπορώ να σου επιτρέψω να μου υπαγορεύσεις τι θα είμαι
γιατί βάζω όλη μου την προσοχή να είμαι εγώ..

Είπες πως είμαι διάφανη…
Κι εύκολα με ξεχνούν…
Γιατί τότε προσπάθησες να χρησιμοποιήσεις τη ζωή μου
για ν’ αποδείξεις στον εαυτό σου ποιος είσαι;

Λέο Μπουσκάλια

Monday, April 17, 2017

η Κιβωτός σου ήταν γεμάτη και δεν χωραγε η δική μου σωτηρία



Κατάλαβες τώρα για πότε σου μιλώ. Για τότε, όταν μου απάντησες ότι η Κιβωτός σου ήταν γεμάτη και δεν χωραγε η δική μου σωτηρία. Ενώ, από την πίσω πόρτα, έμπαζες έμπαζες αβέρτα, και σώθηκε όλο εκείνο το σκυλολόι της σκληρότητας.

Κική Δημουλά

Tuesday, April 11, 2017

Οι δρόμοι...




Σαν άστεγος περιπλανιεμαι δεν ξέρω και εγώ η ίδια που.
Σε σκέψεις...
σε χαμένα όνειρα...
σε αναμνήσεις.
Προσπαθώ να κρατήσω ζωντανό ότι αγάπησα περισσότερο στην ζωή μου.
Να αισθανθω την αγάπη όλων εκείνων που με αγάπησαν πολύ, για παρηγοριά.
Μάταια και τα δύο...

Όλοι οι δρόμοι οδηγούν κάπου, ακόμα και αν αυτό το κάπου είναι αδιέξοδο.
Άλλους τους περπατάς με μάτια κλειστά και εμπιστοσύνη και άλλους με φόβο και αγωνία.
Σε άλλους έχεις συνοδοιπορο και σε άλλους βρίσκεσαι μόνος χωρίς χάρτη και πυξίδα...

Όλοι οι δρόμοι οδηγούν κάπου... άλλοτε σε μια Ιθάκη και άλλοτε στον Σταυρό του μαρτυρίου. Στροφές... ανηφορες... κατηφορες... χωματοδρομοι ή στρωμενοι με ροδοπεταλα... με φως ή με σκοτάδι... όλοι οι δρόμοι κάπου θα σε πάνε.

Κι αν τύχει και βρεθείς σε διασταύρωση πάντα θα υπάρχει το αν... της αλλης επιλογής που δεν πήρες. Οι δρόμοι δεν γυρίζουν πίσω... είναι όπως ο χρόνος που ούτε και αυτός γυρνα. Μονο στο αδιέξοδο γυρίζεις και αυτό γιατι δεν εχεις αλλη επιλογή.

Και αν κάπου νιώσεις οτι χάθηκες... δεν έχεις παρά να σηκωσεις το κεφάλι ψηλά να κοιτάξεις τον ήλιο και να προσανατολιστεις... πάντα προς το φως να πηγαίνεις.... χωρίς το φως χάνεσαι στο σκοτάδι. Χωρίς το φως γίνεσαι εσύ ο ίδιος σκοτάδι.

Fuku


Ν' αντέξω προσπαθώ...

 
 
 
"Ν' αντέξουμε, προσπαθούμε, κάθε τι που μας πονάει,
παραιτούμενοι από το να το κατανοήσουμε.
Επειδή δεν κατανοείται το επώδυνο".

Κική Δημουλά

Monday, April 10, 2017

Ναυάγησα

 
 
Δε σου κράτησα ποτέ κακία. Παράπονο μόνο...
Να ήξερες πόσες νύχτες προσπαθούσα με τη σκέψη μου να επικοινωνήσω μαζί σου...
Να σου στείλω ένα μήνυμα... Κι εσύ δεν άκουγες...
Ξέρεις, ο πονεμένος αποζητά τον ίσκιο ενός ανθρώπου,
για να καθίσει από κάτω, να κουρνιάσει και να κλάψει με την ησυχία του.
Ο πόνος θέλει μια σκέψη.
Ένα καταφύγιο για να καταλαγιάσει.
 Όταν δεν υπάρχει τίποτα γίνεται πιο σκληρός.
Πιο κοφτερός. 
Σε παίρνει το κατόπι κι όπου σε βρει σε μαχαιρώνει,
ώσπου να σε ρημάξει...

Μόνο οι πολύ δυνατοί, οι πολύ οχυρωμένοι τα βγάζουν πέρα.
Κι εγώ δεν ήμουν ποτέ τόσο δυνατή.
Και καθόλου οχυρωμένη.

Εσύ ήσουν πάντα ένας καλός καραβοκύρης.
Είχες πυξίδα...
Κρατούσες την ρότα σου σταθερή..
Άραξες το σκάφος σου σε απάνεμο λιμάνι..

Εγώ το δικό μου το βούλιαξα...
Ναυάγησα...

Ήρθα εδώ γιατί με πέταξαν τα κύματα...
Ταξίδευα σ' ένα άγνωστο πέλαγος κι είχα τ' αυτιά μου ανοιχτά μόνο για τις σειρήνες..
Όπου μου λεγαν πήγαινα...

Αλκυόνη Παπαδάκη

Thursday, April 6, 2017

τα κουμπιά της ψυχής μου





Όταν μετράω τα κουμπιά της ψυχής μου, πάντα μου λείπουν μερικά.
Τα 'χασα;
Μου τα κλέψανε;
Τα κατάπια;
Τα χάρισα;
Κύριος είδε.

Άντε τώρα να την κουμπώσω τη ρημάδα.
Άντε να την προφυλάξω...

Αλκυόνη Παπαδάκη

Friday, November 11, 2016

απέραντο κενό





Εσύ να λείπεις κάθε βράδυ από `δω
κι εγώ ένα φάντασμα στον κόσμο του κλεισμένο
μια Πηνελόπη θολωμένη απ’ το ποτό
που έχει το μέλλον της σε σένα κερασμένο
Εσύ να λείπεις κάθε βράδυ από `δω
κι εγώ πλανήτης σε τροχιά που δεν τελειώνει
να κλέβω κάτι απ’ τ’ απέραντο κενό
και ν’ αγαπώ ό,τι δικό σου με πληγώνει

Μα σαν τις πρώτες τις αγάπες που επιστρέφουνε
συνέχεια φεύγω μακριά σου κι όλο έρχομαι
να με ξεχνάς και να με σβήνεις το ανέχομαι
δεν ονειρεύομαι, δε ζω, δεν παραδέχομαι, μόνο δέχομαι

Εσύ να λείπεις κάθε βράδυ από `δω
κι εγώ να φτιάχνω στον καθρέφτη άλλη όψη
αφού το αύριο δε θέλει να `σαι `δω
στείλε το χθες εδώ και πάλι να με κόψει
Εσύ να λείπεις κάθε βράδυ από `δω
κι εγώ ένα πρόσωπο που κρύβεται και λειώνει
σ’ αυτόν τον κόσμο που ό,τι βλέπω είναι μικρό
μόνο η απόσταση των δυο μας μεγαλώνει

Μα σαν τις πρώτες τις αγάπες που επιστρέφουνε
συνέχεια φεύγω μακριά σου κι όλο έρχομαι
να με ξεχνάς και να με σβήνεις το ανέχομαι
δεν ονειρεύομαι, δε ζω, δεν παραδέχομαι, μόνο δέχομαι

https://www.youtube.com/watch?v=9OMoIAPWZO0


ότι κρατηθεί στην αστραπή αιώνια θα διαρκέσει