Thursday, November 2, 2017

το Χέρι που αφυπνίζει την Αγάπη





Στον κόσμο αυτό υπάρχει πάντα ένα άτομο που περιμένει ένα άλλο,
είτε στη μέση μιας ερήμου, είτε στη μέση μιας μεγάλης πόλης
Κι όταν οι δύο αυτοί άνθρωποι διασταυρώνονται και οι ματιές τους σμίγουν,
το παρελθόν και το μέλλον χάνουν τη σημασία τους
και το μόνο πράγμα που υπάρχει είναι εκείνη η στιγμή,
μαζί με την απίστευτη βεβαιότητα ότι τα πάντα
κάτω από τον ήλιο είναι γραμμένα από το ίδιο Χέρι,
το Χέρι που αφυπνίζει την Αγάπη…
Paulo Coelho

Wednesday, October 25, 2017

Σε περιμένω...



Σε περιμένω. 
Μη ρωτάς γιατί. 
Μη ρωτάς γιατί περιμένει κείνος. 
Που δέν έχει τί να περιμένει... Και όμως περιμένει. 
Γιατί σαν πάψει να περιμένει
Είναι σα να παύει να βλέπει.
Σα να παύει να κοιτά τον ουρανό.
Να παύει να ελπίζει.
Σα να παύει να ζεί.
Αβάσταχτο είναι... 
Πικρό είναι... 
Να σιμώνεις αργά στ'ακρογιάλι. 
Χωρίς να είσαι ναυαγός. 
Ούτε σωτήρας.
Παρά ναυάγιο... 

(Μενέλαος Λουντέμης)

Monday, September 18, 2017

Η ευτυχία ειναι στιγμές

 



Τι είναι τελικά η ευτυχία? η ευτυχία ειναι στιγμές... σαν εκείνες που ενα ηλιοβασίλεμα σε βρίσκει καλοκαίρι κάτω από ενα αλμυρικί στην θάλασσα...  ένας χαρταετός που πέταξες ένα απόγευμα μετα την δουλειά και τον έβλεπες πολύχρωμο στον ουρανό να ταξιδεύει μαζί με τα όνειρα σου....
μια εκδρομή σε μέρη που πρώτη φορά πήγαινες... μια ταινία στον κινηματογράφο... ένα παγωτό με γεύση μπανόφι από το κοσμικό... ένας περίπατος έξω στο χιόνι... να κάνεις έρωτα και έξω να βρέχει...

η ευτυχία ειναι στιγμές... όσο περισσότερες τέτοιες στιγμές έχεις τοσο περισσότερο ευτυχισμένος μπορείς να νιώσεις. Στο τέλος αυτού του ταξιδιού που λέγεται ζωή .... όσες τέτοιες στιγμές θα μετρήσεις τόσο πιο ολοκληρωμένος θα καταφέρεις να πεις ότι ήσουν.

οι άνθρωποι έρχονται και φευγουν... αφήνουν τέτοιες στιγμές πίσω τους... όχι για να σε κάνουν να μελαγχολείς... αλλά για να συνειδητοποιείς πως όσες άσχημες στιγμές και αν ήρθαν πάντα οι καλές ειναι εκείνες που μένουν... πάντα αυτές θα σε συντροφεύουν...

Fuku

Sunday, April 30, 2017

Floating on my cloud...




Σε ένα σύννεφο πάνω χιλιάδες όνειρα... έτσι ξεκινάει πάντα το παραμύθι. Για σένα κάποτε, για κάποιον άλλον τώρα... για πολλούς αύριο μεθαύριο. Φαύλος κύκλος αυτά τα ταξίδια...

Σε ένα σύννεφο μέχρι να προσγείωθεις σε μια σκληρή πραγματικότητα. Μέχρι να δεις καθαρά το τοπίο... μακριά από νεφελωματα και ομιχλες... μακριά από την ουτοπία που το μυαλό πλαθει απεγνωσμένα για να συνεχίσει να αιωρειται στο σύννεφο επάνω.
Αυτός που σε ανεβάζει, αυτός και θα σε σωριασει στην γη. Μερικές φορές και κάτω από αυτήν.

Μην χάνεις την πίστη σου στους ανθρώπους... είναι η μεγαλύτερη απώλεια που μπορεί να έχεις σε μια πτώση. Η πίστη σου στον ίδιο τον άνθρωπο.

Όπως είχε γράψει ο Εγγονόπουλος: "Να ελπίζεις....
να ελπίζεις πάντα....
πως ανάμεσα στους ανθρώπους
που τους ρημάζει η τρομερή "ευκολία"
θα συναντήσεις απαλές ψυχές με τρόπους..."

Γιατί έτσι είναι... κάποιοι έτσι εύκολα έρχονται... εύκολα λεηλατουν... εύκολα καταστρέφουν... εύκολα φεύγουν... εύκολα προχωρανε παρακάτω.

Ανάμεσα σε αυτούς όμως υπάρχουν κάποιοι... ελάχιστοι ίσως... που έρχονται και μόνο καλό κάνουν. Που σε κοιτούν στα μάτια με βλέμμα καθαρό... με συνείδηση καθαρή... με καρδιά γεμάτη μόνο αγάπη.

Αυτούς κράτα κοντά σου. Άσε τους άλλους να πετούν σε ξένα σύννεφα.. να ζουν προσωρινες στιγμές ευτυχίας... να κοροϊδεύουν άλλους... ακομα και τον ίδιο τους τον εαυτό. Γιατί η αλήθεια στο τέλος πάντα θα φανεί. Ίσως όχι τώρα αλλά κάποτε σίγουρα.

Αν στην ζωή σου έδωσες μόνο αγάπη... ακόμα κ σε αυτούς που δεν το εκτιμησαν... η ίδια η ζωή μόνο αγάπη θα σου επιστρέψει.

Fuku

Thursday, April 27, 2017

Υποκατάστατο



Σκορπίζουν τῶν δακρύων οἱ μεγάλες συγκεντρώσεις.
Μνήμη καὶ παρὸν ψάχνουν νὰ κρυφτοῦν ἀπὸ τὴ διαύγειά τους.
Ἀραιὰ ποῦ καὶ ποῦ καμιὰ τουφεκιὰ πότε ἀπὸ κεῖνο τὸ εὐκρινὲς χαράκωμα ἡ λύπη πότε ἀπὸ ἀμυδρότερο.
Στρατηγικὴ νὰ δείξει τάχα ὅτι ἔρχονται ἐνισχύσεις.

Ἂς παραδοθεῖ. Ἔχει σχεδὸν ἐπικρατήσει ἡ φωτογραφία σου.
Ἐξαπλώθηκε ὅπου βρῆκε ἄμαχη ἐπιφάνεια ἀποδεκατισμένη αἴσθηση πρόθυμη γιὰ γαλήνη.

Ἀνεμίζει στῶν βλεμμάτων τὰ ὑψώματα ὄχι σὰν ἔθιμο ἀδρανὲς μελαγχολικὸ μὰ ὡς γενναῖος συκοφάντης τῆς ἀπώλειάς σου.

Μέρα τὴ μέρα πείθει πῶς τίποτα δὲν ἄλλαξε ὅτι ἤσουν πάντα ἔτσι, ἀπὸ χαρτὶ ἐκ γενετῆς φωτογραφία σὲ συνάντησα ἀνέκαθεν πὼς ἔτσι σ᾿ ἀγαποῦσα γυρολόγα ἀπὸ εἰκόνα σὲ ἀπεικόνιση κι ἀπὸ ἀπεικόνιση σὲ εἰκόνα σου ἀρκέστηκα.

Μνήμη καὶ παρὸν πρέπει νὰ κρυφτοῦν ἀπὸ τὴ διαύγειά τους.
Ἀραιὰ ποῦ καὶ ποῦ καμιὰ τουφεκιὰ ἀμυδρὴ. Μαρτυρία ὑπέρ σου ἡ λύπη ἂς παραδοθεῖ.

Ὁ μόνος ἀξιόπιστος μάρτυρας ὅτι ζήσαμε εἶναι ἡ ἀπουσία μας.
 Κική Δημουλά 

Η ευτυχία μου είμαι εγώ… όχι εσύ.




Η ευτυχία μου είμαι εγώ… όχι εσύ..
όχι μόνο γιατί εσύ μπορεί να είσαι περαστικός,
αλλά κι επειδή εσύ θέλεις να είμαι αυτό που δεν είμαι..

Δεν μπορώ να είμαι ευτυχισμένη όταν αλλάζω
μόνο και μόνο για να ικανοποιήσω τον εγωισμό σου!

Ούτε μπορώ να νιώσω ήρεμη όταν με κριτικάρεις που δεν σκέφτομαι σαν εσένα…
Ή που δε σε βλέπω όπως εσύ.

Με φωνάζεις επαναστάτρια.
Κι όμως κάθε φορά που απέρριψα τα πιστεύω σου, εσύ επαναστάτησες
ενάντια στα δικά μου.

Δε μπορώ να διαμορφώσω το μυαλό μου.
Ξέρω πως είναι δύσκολο να είσαι απλά εσύ..

Και δεν μπορώ να σου επιτρέψω να μου υπαγορεύσεις τι θα είμαι
γιατί βάζω όλη μου την προσοχή να είμαι εγώ..

Είπες πως είμαι διάφανη…
Κι εύκολα με ξεχνούν…
Γιατί τότε προσπάθησες να χρησιμοποιήσεις τη ζωή μου
για ν’ αποδείξεις στον εαυτό σου ποιος είσαι;

Λέο Μπουσκάλια

Monday, April 17, 2017

η Κιβωτός σου ήταν γεμάτη και δεν χωραγε η δική μου σωτηρία



Κατάλαβες τώρα για πότε σου μιλώ. Για τότε, όταν μου απάντησες ότι η Κιβωτός σου ήταν γεμάτη και δεν χωραγε η δική μου σωτηρία. Ενώ, από την πίσω πόρτα, έμπαζες έμπαζες αβέρτα, και σώθηκε όλο εκείνο το σκυλολόι της σκληρότητας.

Κική Δημουλά