Friday, November 8, 2019

Μούτι τα έκανα μαμά..

Μούτι τα έκανα μαμά...όπως θα έλεγες.
1 χρονο σχεδόν τωρα προσπαθώ να γεμίσω την ζωή μου με οτιδήποτε μπορεί να με κρατήσει μακριά απο την ιδέα του χαμού σου...
με εψυχα με άψυχα...
ακόμα και τα μαυρα τα έβγαλα σα να μην συμβαίνει κατι... για να μην μου θυμίζουν οτι λείπεις... οτι πρέπει να θρηνήσω... Προσπάθησα να δημιουργήσω άλλες ανάγκες για να μην έχω ανάγκη εσένα. Όμως τώρα... όσο πλησιάζουμε στο σημείο μηδέν τοσο συνειδητοποιώ πως η δική σου ανάγκη είναι αυτή που με αφήνει μισή. Πως είναι μάταιο να προσπαθώ να συμπληρώσω το κενό σου με σπίτια... ανθρώπους... φυτά...
Νιώθω χαμένη και ενω θελω να είμαι δυνατή όπως θα ήθελες, νιώθω πως είμαι πιο αδύναμη εκτεθειμμένη και ευάλωτη απο ποτέ. 

Sunday, September 29, 2019

Τα γενέθλια σου...

Σήμερα θα έκλεινες τα 67... θα σου αγοράζαμε την τούρτα, θα στην φέρναμε και εσύ θα γκρίνιαζες πάλι όπως πάντα οτι δεν θες να τα γιορτάσεις.
Σήμερα θα σου έδινα ενα φιλί από αυτα τα λίγα τα σπάνια που ανταλλάζαμε τόσα χρόνια... γιατι ποτέ δεν ηθελα αγκαλιές και φιλιά. Και όμως πόσο αναγκη νιώθω σήμερα να στο δώσω... Πόσο αναγκη το χω τον τελευταίο καιρό γενικά να μπορούσα να σε αγγίξω.

Θυμάμαι τα χέρια σου.. γερνούσες αλλά τα χέρια σου πάντα τα παρατηρούσα... ήταν ίσως το μοναδικό πάνω σου που παρατηρούσα τόσο... ακόμα και στο τέλος που στα κρατούσαμε τόσο και οι 3... που δεν θέλαμε να στα κρατάνε άλλοι...
Γιατί αυτά τα χέρια όπως είχε πει και η Γιαννα ήταν τόσο άξια! Μπορούσαν από το τίποτα να δημιουργήσουνε τα πάντα! Ενα θαύμα ήσουν μάνα! Ενα θαύμα που είχαμε μόνο εμείς την ευλογία και την τύχη να το ζήσουμε!

Σήμερα λείπεις λίγο ελάχιστα παραπάνω! Ξύπνησα και ήθελα να πάρω τα κορίτσια να τους πω να σε χαιρόμαστε και αλλαζα την ευχή μέσα μου και έλεγα να σε θυμόμαστε! Γιατί πλέον μόνο αυτό μπορούμε να κάνουμε για να σε νιώθουμε κοντά!


Monday, May 27, 2019

Μου λείπεις...




Ο πόνος λεει λιγοστεύει με κάθε μοιρασμένη λύπη και όμως εγώ δεν θέλω να μοιραστώ με κανέναν την λύπη μου για την απουσία σου.
Μου λείπεις...
όχι η παρουσια σου... αλλά η ιδέα της ύπαρξης σου...
ότι υπάρχεις καπου και κάνεις τον κόσμο αυτό πιο άξιο.
Γιατί ήσουν άξια Μάνα... ακόμα και όταν δεν μπορούσα να δω το πόσο.

Και έλεγες πάντα αν κάποτε φύγω τι θα κάνετε χωρίς εμένα... και έγινε αυτό που φοβόσουν μάνα!
Είναι όλα δύσκολα χωρίς εσένα και ας μην το πιστεύαμε.
Είμαστε χαμένες και δεν ξέρουμε πως να βρούμε τον δρόμο... πως να διαχειριστούμε όλο αυτόν τον πόνο που προκάλεσε η απουσία σου.
Είναι όλα δύσκολα...Πολλά δύσκολα και αρκετά απλά ανυπόφορα.

Και πιάνω τον εαυτό μου να σε σκέφτομαι περισσότερο τώρα σε ότι κάνω... σε ότι απόφαση πάρω, παρά όταν ζούσες, σκέφτομαι αν θα το ενέκρινες... αν θα αντιδρούσες... αν θα με μάλωνες. Σκέφτομαι πως θα το έκανες εσύ.

Μου λείπεις... και δεν τολμάω να το ξεστομίσω σε κανεναν... γιατι αν το πω νιώθω πως θα ναι σα να παραδέχομαι ότι εφυγες... αλλά αρνούμαι να δεχτώ ότι συνέβει. Θέλω να συμπεριφέρομαι σα να σαι ακόμα εδώ. Γιατί απλά δεν μπορώ να αντιμετωπίσω την αλήθεια.

Thursday, January 10, 2019

δεν προλαβαίνω να σου πω πως σ΄αγαπω.





Μαμά μου, δεν προλαβαίνω να σου πω πως σ΄αγαπω... και δεν θα το κάνω.
οχι οπως θα ηθελα γιατι δεν θελω να με δεις να κλαιω.

Ήσουν δυνατή! Σε αυτή την μάχη ήσουν η πιο δυνατή και απο τις 4 μας.
Εκλαψες ελάχιστα και είχες κάθε δικαίωμα να το κάνεις.
Ισως και να το έκανες μόνη όπως ίσως το είχες κάνει και στο παρελθόν και απλά μας προστάτεψες απ'αυτό.
Απ΄αυτήν σου την εικόνα.

Το τελευταίο καιρό παραπονιόσουν ότι συνεχως σε μάλωνα, για να φας για να περπατήσεις για να υπερβείς τον εαυτο σου, όπως ζητούσες πάντα και εσύ να υπερβούμε εμείς τον δικό μας όλα αυτα τα χρόνια.
Βλέπεις μου ηταν πιο εύκολο να ειμαι αυστηρή και σκληρή από το να μου επιτρέψω να ειμαι αδύναμη.
Ήταν ο τροπος μου για να μην καταρεύσω σε όλο αυτη τη μάχη.
Είναι ο τροπος που πάντα αντιμετωπίζω τις καταστάσεις.


Ο μπαμπάς έλεγε πάντα πως ήμουν ιδια εσύ! σκληρή!

Ομως τώρα πλέον καταλαβα πως ούτε και εσυ ησουν σκληρή καταβάθος.
Απλά δεν είχες αλλη επιλογή.


Μαμά μου σ'αγαπάω πολύ! Και το ξέρω οτι το ξέρεις. Ίσως και γι αυτό να τα υπέμεινες όλα στοικά όλο αυτο το καιρό. Γιατι μας αγαπούσες και εσύ το ίδιο.

Friday, October 5, 2018

να προλάβεις...





Και εκεί που νομίζεις ότι τα έζησες όλα... εκεί που νομίζεις πως μπορείς να αντέξεις τα πάντα έρχεται μια στιγμή που χάνεις την γη κάτω απο τα πόδια σου.
Η σκιά του θανάτου είναι από της χειρότερες απειλές του μυαλού. Γιατί είναι εκείνο που δεν μπορείς να ελέγξεις, είναι αυτό που σε κάνει να νιώθεις ανήμπορος, αδύναμος, μικρός και ασήμαντος.

Μετανιώνεις για τον θυμό που είχες για χρόνια με κάποιους ανθρώπους, μετανιώνεις για κουβέντες που είπες εν βρασμώ και δεν τις εννοούσες, μετανιώνεις ακόμα και για εκείνον τον γαμημένο τον χρόνο που δεν διέθεσες οταν έπρεπε σε κάτι που θεωρούσες πάντα δεδομένο στην ζωή σου.
Και τρέχεις! τρέχεις να προλάβεις να πεις σ'αγαπω! να προλάβεις να το δείξεις... να προλάβεις να ζήσεις μικρές χαζές στιγμές που αυριο μεθαύριο θα τις αναπολείς και θα κλαις.

 Ήξερες πάντα πως κάποια στιγμή θα συμβει... απλά σου φάνταζε τόσο μακρινή αυτή η στιγμή. Ομως ακόμα και τότε... ακόμα και στην σκέψη αυτή πάντα δάκριζες! Μάλλον δεν τα χες ποτέ καλα με τους αποχωρισμούς... πόσο μάλλον με αυτούς που είναι πιο οριστικοί και από το οριστικό για πάντα! Γιατί πως να το κάνουμε... αλλιώς είναι να φεύγεις ή να φεύγουν από επιλογή και αλλιώς γιατί κάποιος στο επιβάλλει.

Παγώνει το μυαλό σου! Αρνείται να δεχτεί την υποψία και μόνο πως μπορεί να έχει γυρίσει μια κλεψύθρα και πως ο χρόνος λιγοστεύει επικινδυνα. Μέσα στον πανικό σου προσπαθείς να βουλώσεις την τρύπα να σταματήσεις την άμμο από την πτώση της. Αρνείσαι να παραδόσεις τα όπλα σε μια μάχη που εκείνος ο ιδιος που σε έμαθε να πολεμάς είναι ανήμπορος πλέον να σε βοηθήσει.

Fuku

Wednesday, February 7, 2018

Η φυγή



Μεγάλο πράγμα η φυγή! πάντα θα φεύγεις απ'ότι αγαπάς... πάντα θα πληγώνεις οτι σε αγαπάει!
Θα το βάζεις πάντα στα πόδια... γιατί αυτό ειναι το μόνο που ξέρεις να κάνεις! ναι για σενα λέω!
για σένα που το φευγιό το χεις στο αίμα σου!
για 'σένα που τίποτα ποτέ δεν κατάφερε να σε δέσει... όχι γιατι δεν είχε ισχυρά δεσμά να σε κρατήσει αλλά γιατι είσαι αέρας και τον αέρα δεν μπορείς να τον κρατήσεις στα χέρια σου... πόσο μάλλον στην ζωή σου!

Για'σένα που επιλέγεις μόνος να ζεις... μόνος να υποφέρεις... μόνος να πορεύεσαι!
Για'σένα που δεν ήξερες ποτέ πως είναι το μαζί! Γιατί μεγάλωσες σε ένα τεράστιο χώρια!

Αγρίμι είσαι... αγρίμι μέσα στο κλουβί που ο ίδιος δημιούργησες... αγρίμι που άλλοτε τρώει το θήραμα του, εκείνο που οικειοθελώς μπήκε στο κλουβί... και άλλοτε ξεσκίζει την ίδια του την σάρκα για να μπορέσει να επιβιώσει!

Τυφλός... που έβγαλε μόνος τα μάτια του για να μην δει το ίδαλμα του στον καθρέφτη και τρομάξει!
Για να μην βλέπει το κακό που προκαλεί... οχι στους άλλους αλλά στον ιδιο του τον εαυτό!

Φύγε λοιπόν... κάνε την καινούργια σου αρχή όπως σ'αρέσει να την αποκαλείς! Βάφτισε όλα σου τα λάθη πείρα και προχώρα! Και ίσως άν κάποτε βρεις το κουράγιο και κοιτάξεις πίσω... ίσως να δεις όλα εκείνα που κατάστρεψες στο πέρασμα σου!

Fuku

Monday, February 5, 2018

Το σύνδρομο της Στοκχόλμης



Πόσο σκληροί και κυνικοί γίνονται οι άνθρωποι όταν δεν έχουν πλεον τίποτε περισσότερο να πάρουν απο εσένα! Πόσο δήθεν ανώτεροι!
Σου λένε φτιάξε την ζωή σου... λες και ήταν χαλασμένη!
Σου λένε προχώρα μην ζεις στο παρελθόν... σε ενα παρελθόν που εκείνοι οι ίδιοι σε είχαν γονατίσει.

Και εσύ εκεί... να αναρωτιέσαι τι από όλα όσα βίωσες ήταν αληθινό?
Θύτης και θύμα ένα... δεμένοι με ένα περίεργο τρόπο! Σαν το σύνδρομο της Στοκχόλμης που το θύμα αδυνατεί να ζήσει μακριά απο τον θύτη του... που τρέφει συναισθήματα γι αυτον! Τον ιδιο άνθρωπο που μπορεί να τον βίαζε και να τον κακοποιούσε!

Και αναρωτιέσαι... πως γίνεται ο πιο αδύναμος να φαντάζει τοσο δυνατός στο τέλος?
πως γίνεται ο πιο δυνατός να λυγίζει τόσο, χάνοντας τον ίδιο του τον εαυτό!

Ο χρόνος γιατρεύει λένε... μα αν ο χρόνος είναι ο ίδιος η αρρώστια? ("Time heals all. But what if time itself is the disease?" ~Wings of Desire).

Fuku