Προοπτική

Προοπτική! Κάποιες φορές κάποια πράγματα τα βλέπεις από διαφορετική σκοπιά απότι παλιότερα. Αλλάζεις? οχι κατα βάση ο άνθρωπος δεν αλλάξει. Αλλάζει γνώμη... αντίδραση... συμπεριφορά, αλλά ποτέ δεν αλλάξει κατ'ουσίαν... αυτό που είσαι, αυτό που τα γεγονότα σε έκαναν δεν αλλάζει.
Μεγαλώνουμε... προσαρμοζόμαστε στις συνθήκες... στα νέα δεδομένα αλλά δεν αλλάζουμε.

Το μαύρο θα είναι πάντα μαύρο και το λευκό πάντα λευκό! Και όπως κάπου είχα διαβάσει μπορεί το ποτήρι άλλοι να το βλέπουν μισογεμάτο και άλλοι μισοάδειο αλλά το υλικό αποτι ειναι φτιαγμένο είναι πάντα γυαλί!

Fuku

Despair

Πάει καιρός...

 

Πάει καιρός....

τα χρόνια περνάνε... οι άνθρωποι έρχονται και φεύγουν απο την ζωή μας, λίγοι είναι αυτοί που μένουν για να σου θυμίζουν πως δεν γεννήθηκες για να ζείς μόνος.

Η δική μου ζωή, παίζει περίεργα παιχνίδια! 

Δεν ειναι λίγοι αυτοί που κάποτε πέρασαν, χάθηκαν και επέστρεψαν! 

Πάντα έλεγα στον εαυτό μου πως τίποτα δεν ειναι τυχαίο, πως αυτοί που επιστρέφουν έχουν το λόγο τους...

ίσως να μην επέστρεψαν αυτοί στην δική σου ζωή αλλά εσύ στην δική τους...

ίσως δεν ήρθαν για να πάρουν, αλλά για να τους δώσεις...

Fuku

Το φορτίο...

 

εκείνο που κουβαλάς χρόνια τώρα... κρυφές σκέψεις... ανεκπλήρωτα πάθη... δεκάδες λάθη...

όλα αυτά που ξεσκαρτάρεις κάθε τέλος του χρόνου....

εκείνα που αφήνεις πίσω... τα άλλα που δεν αντέχεις να μην πάρεις μαζί...

οι άνθρωποι που δεν επέλεξες να μπουν στην ζωή σου αλλά σε δένουν μαζί τους γερά δεσμά που δυσκολεύεσαι να λύσεις...

και εκείνοι που διάλεξες αλλά δεν στάθηκαν άξιοι των προσδοκιών σου...

αυτοί που έφυγαν και άφησαν σημάδια. ένα φορτίο μεγαλύτερο και ανεξίτηλο.

είναι το ίδιο με αυτό που θυμάσαι και κάθε πάσχα, μόνο που τότε αποκτά άλλη διάσταση.

ανάλογη του κλίματος... μια δόση μελαγχολίας, μια αίσθηση ατυχίας... ξέρεις απ αυτήν που σε φέρνει πιο κοντά στον "ΘΕΟ" γιατί αυτή η φιγούρα δίνει αυτόματα και μια βολική απάντηση...

Fuku

There is still hope...

Over the edge...

Η ΣΤΑΘΕΡΑ

Είναι εκείνο το σημείο που πάντα επιστρέφεις στα δύσκολα. Είναι οι άνθρωποι που αγαπάς... εκείνοι οι λίγοι που στα 30 σου, έχουν απομέινει... το σημείο αναφοράς που αν το χάσεις νιώθεις χαμένος ο ίδιος.

Μετρημένα τα σημαντικά άτομα στην ζωή μου... μετρημένα ίσως ακόμα και στην παλάμη του ενός χεριού.

Νιώθω σαν πύργος jenga και εγώ τουβλάκι στην κορυφή... μετέωρη πάνω από δεκαδες κομμάτια στραβοβαλμένα έτοιμα να με ρίξουν, μια μικρή απροσεξία και θα σωριαστώ στο πάτωμα... θα σκορπίσω...

Είναι στιγμές στην ζωή μας που συναντάμε ανθρώπους ικανούς να αλλάξουν μια ολόκληρη κοσμοθεωρία μέσα μας... χωρίς να πουν ή να κάνουν κάτι ιδιαίτερο... απλά με την ισχυρή προσωπικότητα τους.

Νομίζω πως δεν μπορώ να χειριστώ εύκολα την απώλεια... 

Fuku