Happy Thoughts!

σήμερα αποφάσισα να κάνω μόνο χαρούμενες σκέψεις...

Να μην ξεχάσω πως σ'αγαπώ....

σαν ήρωες που ξεπήδησαν από κάποιο παραμύθι... κρατημένοι χέρι χέρι μέχρι την αιωνιότητα...

σαν εκείνα τα γεροντάκια που βλέπεις σπάνια στον δρόμο αγκαζέ και εύχεσαι να έρθεις και εσύ στην θέση τους έτσι κάποτε...

ξεχνάνε οι άνθρωποι...
ξεχνάνε τόσο εύκολα γιατί ερωτεύτηκαν...
τι αγάπησαν  ο ένας στον άλλον...


ξεχνάνε την αίσθηση αυτού του πρώτου φιλιού...
της πρώτης εκείνης αγωνίας πριν το πρώτο ραντεβού... που τρέχεις πανικόβλητος να τα προλάβεις όλα και θες να είναι όλα στην εντέλεια...

ξεχνάνε όλες εκείνες τις στιγμές που ναι λουσμένες από φως και ζεστασιά...
που σου αρκεί να είσαι εκει στον ίδιο χώρο...
να βλέπεις με τον άλλον τα ίδια πράγματα....
να γελάς με τα ίδια αστεία...

ξεχνάνε ακόμα και τα όνειρα που κάνανε μαζί...
τα πρώτα σχέδια όσο χαζά και αν φαντάζουν μετά απο χρόνια.



κάθονται στις καφετέριες χωρίς να μιλούν ώρες ολόκληρες... πως με στεναχωρεί αυτή η εικόνα! :(

οι καλές κουβέντες γίνονται πια ελάχιστες αν όχι ανύπαρκτες....

λένε σε καβγάδες λόγια που πονούν και ανοίγουν πληγές....
δεν αντέχουν πια ο ένας την παρουσία του άλλου...
αγκαλιάζονται και φιλιούνται μόνο στις γιορτές...
οι έξοδοι γίνονται υποχρέωση πλέον και όχι επιθυμία...

στέκονται πλέον όχι δίπλα αλλά πίσω ή μπροστά ο ένας από τον αλλον...


 

ξεχνάνε οι άνθρωποι! ξεχνάνε πως κάποτε ζούσαν στο ίδιο παραμύθι... ένα παραμύθι που εύχονταν να μην τελειώσει ποτέ!

Μακάρι να μπορούσα να κρατήσω τις μνήμες ζωντανές.... να μην ξεχάσω!

Fuku

ΤΟ ΜΙΚΡΟ ΚΑΦΕ

Μπήκα σε κείνο το μικρό καφέ... θύμιζε κάτι απ'τα παλια... χώρος άνετος οικείος... καρεκλίτσες σκηνοθέτη και τραπεζάκια ξύλινα καλυμένα με πλαστική ταπετσαρία... λίγο παρακμή σκέφτηκα με την πρώτη ματιά... λίγο νοσταλγία με την δεύτερη.

Μουσική επένδυση του όλου σκηνικού έντεχνο... πρέπει να έπαιζε μελίνα ασλανίδου αν θυμάμαι καλά...



το τσιγάρο βαρύ ποιος να πει τι να πει....
το τσιγάρο βαρύ βιαστικά θα ντυθώ και θα φύγω...
με μια στάλα ντροπή... στο φευγάτο φιλί...
με μια στάλα ντροπή σ'αγαπω που μ'αγάπησες λίγο...

παρήγγειλα μια μπύρα, νομίζω πως αυτό άρμοζε στον χώρο, στην στιγμή...
σήκωσα για λίγο το βλέμμα ψηλά και ένας ουρανός γεμάτος από σκέψεις και στιχάκια γέμισε την ματιά μου...
σε κάποια απ'αυτά διέκρινα τον γραφικό μου χαρακτήρα... θα έπαιρνα όρκο πως τα έγραψα εγώ...
αυτός ο γραφικός χαρακτήρας μπέρδεψε ακόμα και μένα την ίδια...

όλη την υπόλοιπη ώρα την πέρασα απλά χαζεύοντας εκείνο το κομμάτι ουρανού που μου αναλογούσε...

ΗΜΟΥΝ ΠΑΝΤΑ ΔΙΠΛΑ ΣΟΥ
ΣΤΑΜΑΤΑ ΠΙΑ ΝΑ ΜΕ ΦΟΒΑΣΑΙ
Η ΣΚΙΑ ΣΟΥ!

Fuku

Ο ΣΠΟΡΟΣ ΤΗΣ ΦΙΛΙΑΣ

ο σπόρος της φιλίας... είναι κάτι ανάλογο με τον σπόρο του έρωτα...
όπως ανθίζει ένας έρωτας, ανθίζει και μια φιλία...

στην ζωή σου λίγες φορές συναντάς ανθρώπους που μπορούν να σε αποδεχτούν γι αυτό που είσαι...
και αν εισαι τυχερός μένουν για μια ζωή!


Fuku

ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΙ ΝΥΧΤΕΣ

Είναι κάτι νύχτες, που τ' αστέρια κατεβαίνουν χαμηλά.
Που λιώνει το φεγγάρι και νοτίζει τη ψυχή σου.
Είναι κάτι νύχτες, που όλα σιγοτραγουδούν. Ακόμα και οι πέτρες.
Και τα ξερά κλαδιά.

Αυτές τις νύχτες προτιμά να σε θυμάται η μοναξιά σου.
Κι έρχεται ακάλεστη. Χωρίς να χτυπήσει ούτε καν την πόρτα, να ρωτήσει αν δέχεσαι επισκέψεις. Χωρίς να κρατά η αφιλότιμη, ούτ' ένα λουλουδάκι. Ούτ' ένα γλυκό λόγο,
μπας και σε ξεγελάσει.

Θρονιάζεται στην ψυχή σου κι ανάβει προκλητικά το τσιγαράκι της.
«Αυτάααα! Που είχαμε μείνει;»
Σου λεει μ' όλο το θράσος της και σε κοιτά κατάματα.


Είν' αυτές οι νύχτες, που τ' άστρα κατεβαίνουν χαμηλά.
Που λιώνει το φεγγάρι. Που όλα σιγοτραγουδούν.
Είν' αυτές οι νύχτες τελικά, που βλέπεις καθαρά, το χρώμα που έχουν τα μάτια της μοναξιάς.
Ίδιο ακριβώς, όπως οι στάχτες από τα όνειρα.

Αλκυονη Παπαδακη 

ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ ΓΙΑ ΑΝΤΙΟ...

Ο κύριος Κυριάκος ήταν ένας από τους αγαπημένους φίλους του παππού... την μέρα που ο παππούς έφυγε ήταν εκεί για να τον αποχαιρετήσει... φεύγοντας από το κοιμητήριο άφησε στο μνήμα του ένα χαρτί με ένα ποίημα που του είχε γράψει...

ο κύριος Κυριάκος ήταν πάντα ένας απλός άνθρωπος... σε νεαρή ηλικία η γυναίκα του εγκατέλειψε εκείνον και τα τρία τους παιδιά (10 - 8 και 6 χρονών τότε) και αναγκάστηκε να τα μεγαλώσει μόνος... σε εκείνες τις εποχές μια τέτοια ευθύνη φαντάζομαι θα ήταν πιο δύσκολη.

ο κύριος Κυριάκος επί χρόνια έγραφε μικρά τετράστιχα ποιήματα εκφράζοντας τον πονο γι αυτόν του τον χαμό και τα συναισθηματά του απέναντι σε εκείνην την γυναίκα.... πάνω στο τραπέζι της κουζίνας της θείας μου βρήκα τις προάλλες ένα ντοσιέ με εκείνα τα ποιήματα. έριξα μια γρήγορη ματιά... οι σελίδες ήταν πολλές... τα λόγια σκληρά... πονεμένα... αλλά βγαλμένα από την καρδιά του...

ο κύριος Κυριάκος σταμάτησε να γράφει όταν στην ζωή του βρέθηκε μια γυναίκα να του σταθεί... ίσως τότε ο πόνος να έγινε για εκείνον πιο υποφερτός... ίσως η οργή να είχε καταλαγιάσει... το όνομα της νέας του αγάπης ήταν Ευτυχία! τι είρωνικό ε? :) όμορφα ειρωνικό!


ο κύριος Κυριάκος ξανάγραψε τώρα μετά από χρόνια για τον παππού...ένα ποίημα στην κηδεία και ένα μετά τα 40... αυτό είναι το δεύτερο ποίημα...

εύχομαι όλοι στην ζωή μας να συναντήσουμε έναν κύριο Κυριάκο... έναν καλό φίλο.... έναν στοργικό πατέρα... έναν αξιοθαύμαστο άνρθωπο!!!

το ποίημα του κύριου Κυριάκου μου θύμισε το τραγούδι του παπάζογλου

Εγώ δεν είμαι ποιητής είμαι στιχάκι
είμαι στιχάκι της στιγμής
πάνω σε τοίχο φυλακής
και σε παγκάκι

http://www.youtube.com/watch?v=CyTmq1Sfpvk

ΜΑΣΚΕΣ

Είναι κάτι μάσκες όχι αποκριάτικες... αλλά αόρατες... ντυμένες με ένα τεράστιο χαμόγελο και αισιοδοξία... από εκείνες που λίγοι μπορούν να διακρίνουν κοιτώντας τα μάτια σου... και ακόμα λιγότεροι να ερμηνεύσουν τον λόγο που τις φοράς.

Είναι από εκείνες τις μάσκες που φοράς για να μην στεναχωρήσεις ανθρώπους που αγαπάς...
για να το περάσεις μόνος...
γιατί έμαθες πάντα να το περνάς μόνος...

όχι γιατί προσποιείσαι κάποιον άλλο χαρακτήρα,
όχι γιατί έχεις κέρδος απαυτό αλλά για να κρύψεις συναισθήματα που δεν πρέπει να εκφραστούν.



Κάποιος κάποτε μου είπε πως μαρέσει να φωτογραφίζω γιατί έτσι βγαίνω από την ζωή, απέχω από την πραγματικότητα και αποστασιοποιούμαι απόσα διαδραματίζονται γύρω μου.

Μέσα από το φακό της μηχανής, δραπετεύω... γίνομαι παρατηρητής.. θεατής σε ένα έργο που αρνούμαι να παίξω... και έτσι είμαι και ασφαλής, δεν χρειάζεται να χαμογελάσω όπως οι άλλοι... δεν χρειάζεται να συμμετέχω στα όσα συμβαίνουν... δεν χρειάζεται να εκτεθώ σε οτιδήποτε με δυσκολεύει.

Πρέπει να μαι πολύ δειλή εντέλει...

Μάλλον αυτή η φωτογραφική μηχανή είναι η δική μου αόρατη μάσκα...

Fuku